Ερχεται πάντα η άνοιξη κι' ανθίζουν τα λουλούδια,
αχούνε τ'αηδονιου ξανα τα χαρωπα τραγούδια.
Σαν πάντα τα πάντα,
ξανα και ξανα,
μα η νιότη σα φύγει,
ξανα δε γυρνα.

Αν σκεπαστουν με σύγνεφα τα αστέρια ή το φεγγάρι,
πάντα της λάμψης τους ξανα θα χύσουνε τη χάρη.
Τα πάντα σαν πάντα,
ξανα και ξανα,
μονάχα μου η νιότη
ξανα δε γυρνα.

Κεντούσε πριν τη θάλασσα θρακιας κι' ανεμοζάλη,
μα πάλε κύμα κι' αμμουδια ρωτιούνται αγάλι αγάλι.
Αχ πάλε και πάλε,
τα πάντα ξανα,
μα η νιότη σα φύγει,
για πάντα περνα.