Μνημοσύνη
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας
Μνημοσύνης δ᾽ ἐξαῦτις ἐράσσατο καλλικόμοιο,
ἐξ ἧς οἱ Μοῦσαι χρυσάμπυκες ἐξεγένοντο
ἐννέα, τῇσιν ἅδον θαλίαι καὶ τέρψις ἀοιδῆς. Ησίοδος, Θεογονία 915-7
Λέξη: "ᾗ"
- ΑΙΣΧ Πρ 211 πολλῶν ὀνομάτων μορφὴ μία, | τὸ μέλλον ᾗ κρανοῖτο προυτεθεσπίκει, | ὡς οὐ κατ᾽
- ΑΙΣΧ Χο 308 τῇδε τελευτᾶν, | ᾗ τὸ δίκαιον μεταβαίνει. | ἀντὶ μὲν ἐχθρᾶς γλώσσης ἐχθρὰ
- ΑΙΣΧ Χο 558 καὶ ληφθῶσιν, ἐν ταὐτῷ βρόχῳ | θανόντες, ᾗ καὶ Λοξίας ἐφήμισεν, | ἄναξ Ἀπόλλων,
- ΑΙΣΧΙΝ 3.37 εἴποι τις εἶναι τὴν πολιτείαν, ἐν ᾗ ταὐτὰ προστάττουσιν οἱ νόμοι ποιεῖν καὶ μὴ
- ΑΙΣΧΙΝ 3.43 γὰρ ἀπεδέδεικτο τόπος ἡ ἐκκλησία ἐν ᾗ χρῆν στεφανοῦσθαι, καὶ ἀπείρητο ἄλλοθι
- ΑΙΣΧΙΝ 3.55 δηλονότι μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐν ᾗ καταλύσας τὴν ὑπάρχουσαν εἰρήνην τῇ
- ΑΙΣΧΙΝ 3.57 Καὶ χρήσομαι τῇ τοῦ λόγου τάξει ταύτῃ ᾗ τοῦτον πυνθάνομαι μέλλειν, λέξω δὲ
- ΑΙΣΧΙΝ 3.260 καὶ ἀρετὴ καὶ σύνεσις καὶ παιδεία, ᾗ διαγιγνώσκομεν τὰ καλὰ καὶ τὰ αἰσχρά,
- ΑΙΣΩΠ Μυθ 103.1 προθεσμίαν αὐτοῖς ἔταξεν, ἐν ᾗ παραγενήσονται. κολοιὸς δὲ συνειδὼς ἑαυτῷ
- ΑΙΣΩΠ Μυθ 188.1 Ἑρμῇ ἀναθήσειν. περιτυχὼν δὲ πήρᾳ, ἐν ᾗ ἀμύγδαλά τε ἦν καὶ φοίνικες ταύτην
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1096b ὁ αὐτὸς λόγος ἐστὶν ὁ τοῦ ἀνθρώπου. ᾗ γὰρ ἄνθρωπος, οὐδὲν διοίσουσιν· εἰ δ᾽
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1096b οὐδὲν διοίσουσιν· εἰ δ᾽ οὕτως, οὐδ᾽ ᾗ ἀγαθόν. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ ἀίδιον εἶναι
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1096b ἕτεροι καὶ διαφέροντες οἱ λόγοι ταύτῃ ᾗ ἀγαθά. οὐκ ἔστιν ἄρα τὸ ἀγαθὸν κοινόν
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1098b ἄλλως. μετιέναι δὲ πειρατέον ἑκάστας ᾗ πεφύκασιν, καὶ σπουδαστέον ὅπως
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1102b ἀργία γάρ ἐστιν ὁ ὕπνος τῆς ψυχῆς ᾗ λέγεται σπουδαία καὶ φαύλη), πλὴν εἰ μὴ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1102b καὶ ὅλως ὀρεκτικὸν μετέχει πως, ᾗ κατήκοόν ἐστιν αὐτοῦ καὶ πειθαρχικόν· οὕτω δὴ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1110a δὲ οὗ ἡ ἀρχὴ ἔξωθεν, τοιαύτη οὖσα ἐν ᾗ μηδὲν συμβάλλεται ὁ πράττων ἢ ὁ πάσχων,
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1114b ἀλλὰ φῦναι δεῖ ὥσπερ ὄψιν ἔχοντα, ᾗ κρινεῖ καλῶς καὶ τὸ κατ᾽ ἀλήθειαν ἀγαθὸν
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1118b ἂν δικαίως ἐπονείδιστος εἶναι, ὅτι οὐχ ᾗ ἄνθρωποί ἐσμεν ὑπάρχει, ἀλλ᾽ ᾗ ζῷα. τὸ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1118b ὅτι οὐχ ᾗ ἄνθρωποί ἐσμεν ὑπάρχει, ἀλλ᾽ ᾗ ζῷα. τὸ δὴ τοιούτοις χαίρειν καὶ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1126a τὴν ὀργὴν ἀλλ᾽ ἀνταποδιδόασιν ᾗ φανεροί εἰσι διὰ τὴν ὀξύτητα, εἶτ᾽ ἀποπαύονται.
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1129a ἥ τε ὑπὸ τὸν αὐχένα τῶν ζῴων καὶ ᾗ τὰς θύρας κλείουσιν. εἰλήφθω δὴ ὁ ἄδικος
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1130a ἡ αὐτή, τὸ δ᾽ εἶναι οὐ τὸ αὐτό, ἀλλ᾽ ᾗ μὲν πρὸς ἕτερον, δικαιοσύνη, ᾗ δὲ τοιάδε
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1130a ἀλλ᾽ ᾗ μὲν πρὸς ἕτερον, δικαιοσύνη, ᾗ δὲ τοιάδε ἕξις ἁπλῶς, ἀρετή.
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1131a ἴσον εἶναι καὶ πρός τι καὶ τισίν, καὶ ᾗ μὲν μέσον, τινῶν (ταῦτα δ᾽ ἐστὶ πλεῖον
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1131a (ταῦτα δ᾽ ἐστὶ πλεῖον καὶ ἔλαττον) , ᾗ δ᾽ ἴσον, δυοῖν, ᾗ δὲ δίκαιον, τισίν.
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1131a πλεῖον καὶ ἔλαττον), ᾗ δ᾽ ἴσον, δυοῖν, ᾗ δὲ δίκαιον, τισίν. ἀνάγκη ἄρα τὸ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1134a καὶ γὰρ ἂν συγγένοιτο γυναικὶ εἰδὼς τὸ ᾗ,ἀλλ᾽ οὐ διὰ προαιρέσεως ἀρχὴν ἀλλὰ διὰ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1137b παρὰ τὸ καθόλου, τότε ὀρθῶς ἔχει, ᾗ παραλείπει ὁ νομοθέτης καὶ ἥμαρτεν ἁπλῶς
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1137b ἡ τοῦ ἐπιεικοῦς, ἐπανόρθωμα νόμου, ᾗ ἐλλείπει διὰ τὸ καθόλου. τοῦτο γὰρ αἴτιον
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1146a ἄν. ὁ δ᾽ ἀκρατὴς ἔνοχος τῇ παροιμίᾳ ἐν ᾗ φαμὲν «ὅταν τὸ ὕδωρ πνίγῃ, τί δεῖ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1152a Ἀναξανδρίδης ἔσκωψεν | ἡ πόλις ἐβούλεθ᾽, ᾗ νόμων οὐδὲν μέλει· | ὁ δὲ πονηρὸς
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1153b ἐμποδιστική. τῷ δὲ φευκτῷ τὸ ἐναντίον ᾗ φευκτόν τι καὶ κακόν, ἀγαθόν. ἀνάγκη
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156a βούλονται τἀγαθὰ ἀλλήλοις ταύτῃ ᾗ φιλοῦσιν. οἱ μὲν οὖν διὰ τὸ χρήσιμον
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156a ἀλλήλους οὐ καθ᾽ αὑτοὺς φιλοῦσιν, ἀλλ᾽ ᾗ γίνεταί τι αὐτοῖς παρ᾽ ἀλλήλων ἀγαθόν.
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156a δι᾽ ἡδονὴν διὰ τὸ αὑτοῖς ἡδύ, καὶ οὐχ ᾗ ὁ φιλούμενός ἐστιν, ἀλλ᾽ ᾗ χρήσιμος ἢ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156a καὶ οὐχ ᾗ ὁ φιλούμενός ἐστιν, ἀλλ᾽ ᾗ χρήσιμος ἢ ἡδύς. κατὰ συμβεβηκός τε δὴ αἱ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156a τε δὴ αἱ φιλίαι αὗταί εἰσιν· οὐ γὰρ ᾗ ἐστὶν ὅσπερ ἐστὶν ὁ φιλούμενος, ταύτῃ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156a ὁ φιλούμενος, ταύτῃ φιλεῖται, ἀλλ᾽ ᾗ πορίζουσιν οἳ μὲν ἀγαθόν τι οἳ δ᾽ ἡδονήν.
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1156b γὰρ τἀγαθὰ ὁμοίως βούλονται ἀλλήλοις ᾗ ἀγαθοί, ἀγαθοὶ δ᾽ εἰσὶ καθ᾽ αὑτούς. οἱ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1157a πρώτως μὲν καὶ κυρίως τὴν τῶν ἀγαθῶν ᾗ ἀγαθοί, τὰς δὲ λοιπὰς καθ᾽ ὁμοιότητα· ᾗ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1157a ἀγαθοί, τὰς δὲ λοιπὰς καθ᾽ ὁμοιότητα· ᾗ γὰρ ἀγαθόν τι καὶ ὅμοιόν τι, ταύτῃ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1157b ὄντες, οἱ δ᾽ ἀγαθοὶ δι᾽ αὑτοὺς φίλοι· ᾗ γὰρ ἀγαθοί. οὗτοι μὲν οὖν ἁπλῶς φίλοι,
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1161a οὐχ ᾗ ἀμείνων. ἐνίοτε δὲ ἄρχουσιν αἱ γυναῖκες ἐπίκληροι οὖσαι· οὐ δὴ γίνονται
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1161b πρὸς ἵππον ἢ βοῦν, οὐδὲ πρὸς δοῦλον ᾗ δοῦλος. οὐδὲν γὰρ κοινόν ἐστιν· ὁ γὰρ
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1161b ὄργανον, τὸ δ᾽ ὄργανον ἄψυχος δοῦλος. ᾗ μὲν οὖν δοῦλος, οὐκ ἔστι φιλία πρὸς
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1161b οὖν δοῦλος, οὐκ ἔστι φιλία πρὸς αὐτόν, ᾗ δ᾽ ἄνθρωπος· δοκεῖ γὰρ εἶναί τι
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1166a τῷ ἐπιεικεῖ ὑπάρχει (τοῖς δὲ λοιποῖς, ᾗ τοιοῦτοι ὑπολαμβάνουσιν εἶναι· ἔοικε
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1166a δόξειε δ᾽ ἂν ταύτῃ εἶναι φιλία, ᾗ ἐστὶ δύο ἢ πλείω, ἐκ τῶν εἰρημένων,
- ΑΡΙΣΤ ΗΝικ 1166b ὑπάρχειν, καίπερ οὖσι φαύλοις. ἆρ᾽ οὖν ᾗ τ᾽ ἀρέσκουσιν ἑαυτοῖς καὶ
