Ο θαλάσσιος θεός Γλαύκος συμφιλιώνει τους Αργοναύτας.

1310 Κι ο Γλαύκος απ᾽ της θάλασσας τα βάθη εφανερώθη
εξηγητής πολύγνωρος του θεϊκού Νηρέα.
Το μαλλιαρό κεφάλι του σήκωσε και τα στήθια,
ως τα λαγγόνια απ᾽ τα βαθιά και με το δυνατό του
το χέρι απ᾽ τα βρεχάμενα του καραβιού των πιάστη
και βροντοφώνησε σ᾽ αυτούς, πού ητανε ταραγμένοι.
1315 «Γιατί ζητάτε αντίθετα στη θέληση του Δία
να φέρετε τον Ηρακλή στην πόλη του Αιήτη;
Στ᾽ Άργος του γράφει η μοίρα του στον άδικο Ευρυσθέα,
δώδεκα κατορθώματα με κόπους να τελειώσει,
και των θεών συντράπεζος να γίνει αν λίγ᾽ ακόμα
1320 τελειώσει· και γι᾽ αυτό και σεις μην τον αναζητάτε.
Το ίδιο κι ο Πολύφημος, στις εκβολές του Κίου
του γράφει πόλη ξακουστή για τους Μυσούς να κάμει
και στων Χαλύβων την πλατιά τη χώρα να πεθάνει.
Κι απ᾽ έρωτα μια θεϊκιά Νεράιδα άντρα της πήρε
1325 τον Ύλα, και γι᾽ αυτόν αυτοί πλανήθηκαν και μείναν.»
Έτσ᾽ είπε· και στ᾽ ασίγαστο κύμα βυθίστη κάτω·
και γύρω του ταράχτηκε το κύμα τ᾽ αφρισμένο
και το καράβι η θάλασσα έβρεξε η φουσκωμένη.
Εχάρηκαν οι ήρωες· και βιαστικός επήγε
1330 ο Αιακίδης Τελαμών στον Ιάσονα και βάζει
το χέρι μες στο χέρι του κι αγκαλιαστός τού λέει.
«Μη μου χολιάς, Ιάσονα, για την ανοησία,
αν τίποτε σε πείραξα· γιατί μεγάλη λύπη
μου ᾽ρθε να πω περήφανο κι ακράτητο ένα λόγο.
1335 Μα ανέμοι ας πάρουν το κακό κι ας μείνουμ᾽ ως πριν φίλοι.»
Και πάλι ο γιος του Αίσονα αμέσως τ᾽ απαντάει.
«Καλέ μου, αλήθεια με άσκημα μου μίλησες συ λόγια,
λέγοντας σ᾽ όλους αυτούς δω πως γέλασα καλό άντρα·
μα εγώ σε σέ πολύν καιρό δε θα κρατήσω κάκια,
1340 αν και με πίκρανες πιο πριν· γιατί όχι για κοπάδια
προβάτων ή άλλα χτήματα μίλησες θυμωμένος,
μα γι᾽ άντρα σύντροφο· θαρρώ πως συ και μ᾽ άλλον άντρα
για μένα θενα μάλωνες, αν τέτοιο μού γινόταν.»
Έτσ᾽ είπε και στις θέσεις των καθίσαν φιλιωμένοι.
1345 Κι από του Δία θέληση μέλλαν εκείνοι οι δυο τους,
ο Ελατίδης στους Μυσούς Πολύφημος μια πόλη
να χτίσει συνονόματη του ποταμού του Κίου,
κι ο Ηρακλής γυρίζοντας πάλι με του Ευρυσθέα
τους άθλους να κουράζεται· κι απείλησε τη χώρα
να αναστατώσει των Μυσών ολότελα, αν δεν βρίσκαν
1350 του Ύλα την τύχη, ζωντανού είτε και πεθαμένου.
Κι ενέχυρα δώσαν γι᾽ αυτόν νέους από τους πρώτους
της χώρας σαν εδιάλεξαν, και μ᾽ όρκους ορκιστήκαν
ποτέ τους να μην πάψουνε να τον αναζητάνε.
Γι᾽ αυτό και τώρα τραγουδούν οι Κιανοί τον Ύλα
1355 το γιο του Θεοδάμαντα, και πάντα τους φροντίζουν
και για την ομορφόχτιστη Τραχίνα. Γιατί πήγε
σ᾽ αυτήνε και κατάστησε εκείνος τα παιδιά των,
που ενέχυρα του δώσανε μαζί του να τα πάρει.
Κι ολημερίς κι ολονυχτίς ο άνεμος το πλοίο
γερά φυσώντας έσπρωχνε· μα δεν εφύσα διόλου
1360 όταν εχάραζε η αυγή· κι αυτοί της γης μιαν άκρη,
σαν είδαν που ᾽βγαινε μπροστά, πολύ πλατιά, απ᾽ τον κόρφο
κουπί τραβώντας άραξαν στο βγάλσιμο του ήλιου.