Άφιξις εις Θυνιάδα. Εμφάνισις του Απόλλωνος.

Έτσ᾽ είπε και τα λόγια αυτοί αφήσανε τα τέτοια
και κόπιαζαν ατέλειωτα με το κουπί. Κι αμέσως
650 το Ρήβα το γοργότρεχο, το βράχο της Κολώνης
περνούσαν πλάι, κι έπειτα λίγο το μαύρο Κάβο
κι απέ απ᾽ αυτόν τις εκβολές του Φύλλι, που πιο πρώτα
ο Διψακός, του Αθάμαντα το γιο σπίτι του εδέχτη,
όταν απ᾽ τον Ορχομενόν έφευγε με το κριάρι.
655 Τον γέννησε του λιβαδιού μια νύμφη, κι η περφάνια
δεν τ᾽ άρεσε, μα μόνος του στο ρέμα του γονιού του
καθόταν με τη μάνα του τα πρόβατα βοσκώντας.
Τον άγιο τον ναό εκεινού γλήγορα και τις όχτες
του ποταμού τις διάπλατες και πέρα την πεδιάδα
κι απέ το βαθυρέματο κοιτάζοντας τον Κάλπη
660 περνούσαν, και μ᾽ ακούραστα κουπιά επροσπαθούσαν
όλη τη μέρα κι έπειτα την ήσυχη τη νύχτα.
Κι ως όταν την υγρή τη γη σκίζοντας κοπιάζουν
τα βόδια τ᾽ αργατιάρικα, κι ιδρός άμετρος στάζει
γύρω από τα λαγγόνια των, κι από το σβέρκο κάτω,
665 και στρέφουνε τα μάτια των απ᾽ το ζυγό στα πλάγια·
κι αναπνοή θερμή άφθονη βγαίνει απ᾽ τα στόματά των·
κι αυτά στη γη τα πόδια των στηρίζοντας κοπιάζουν
ολημερίς· έτσι μ᾽ αυτά κι οι ήρωες παρόμοιοι
κάτωθ᾽ έξω απ᾽ τη θάλασσα τραβούσαν τα κουπιά των.
Κι όταν τ᾽ αθάνατο το φως ακόμα δεν έχει έρθει,
670 μα κι ούτε σκοτεινή πολύ είναι η νύχτ᾽ ακόμα,
κι απλώνεται αντιφέγγισμα λεπτό μες στο σκοτάδι,
που το καλούνε χαραυγή οι ανθρώποι που ξυπνάνε,
μπήκαν σ᾽ ερημικού νησιού λιμάνι, της Θυνιάδας,
με κόπο πολυβάσανο και βγαίναν στ᾽ ακρογιάλι.
Κι απ᾽ τη Λυκία, της Λητώς ο γιος καθώς ερχόταν
675 τους φάνηκε· κι ολόχρυσες πλάγια στα μάγουλά του
σγουρές πλεξίδες σειόντανε καθώς επερπατούσε·
στ᾽ αριστερό του τ᾽ αργυρό το τόξο του κρατούσε
και κάτω από τους ώμους του, στην πλάτη του η φαρέτρα
κρεμόταν· κι απ᾽ τα πόδια του κάτωθε το νησί όλο
680 σειότανε, και τα κύματα το χέρσο πλημμυρούσαν.
Κι αυτούς θαμπάδα ανείπωτη τους έπιασε σαν είδαν·
και δεν ετόλμησε κανείς αντίκρυ να κοιτάξει
τα όμορφα μάτια του θεού· μα στάθηκαν κοιτώντας
κάτω στη γη· κι αυτός μακριά πετώντας στο αιθέρα
επήγε προς τη θάλασσα· κι αργά σαν τέτοιο λόγο
685 ο Ορφέας τους εμίλησε στους ήρωες μιλώντας.
«Εμπρός λοιπόν τ᾽ Αυγερινού τ᾽ Απόλλωνα αγιασμένο
ας πούμε ετούτο το νησί, γιατί μας φάνη σ᾽ όλους
περνώντας δώθε πρωινός· κι ό,τι έχουμε θυσία
θα κάνουμε σηκώνοντας βωμό εδώ στ᾽ ακρογιάλι.
690 Κι αν θα μας δώσει γυρισμό στη γη της Αιμονίας
άβλαφτο, τότε κατσικιών μεριά θα του καούνε.
Έτσι και τώρα με λοιβές και κνίσα παραγγέλνω
να τον ευχαριστήσουμε. Μα ευνοϊκός μας γίνε,
ευνοϊκός, ναι, βασιλιά, αφού μας φανερώθης.»
Έτσ᾽ είπε αυτός· κι εκείνοι ευτύς βωμό κατασκευάσαν
695 με μικρές πέτρες· κι άλλοι εδώ και κείθε τριγυρνούσαν
μες στο νησί κοιτάζοντας μη ιδούνε κάνα ελάφι
ή και κάνα αγριόγιδο, όπως συχνά βοσκάνε
πολλά στα δάση τα πυκνά. Κι έδωσε ο Λητοΐδης
κυνήγι· και με σεβασμόν απ᾽ όλα στο βωμό του
μεριά τού θυσιάζανε σε μπόλια τυλιγμένα
700 διπλή και όλοι Αυγερινόν Απόλλωνα τον λέγαν.
Και γύρω στο ολοκαύτωμα πλατύ χορόν εστήσαν
τον όμορφο Ιηπαίονα, Ιηπαίονα το Φοίβο
ψάλλοντας· και μ᾽ αυτούς ο γιος ο έξοχος του Οιάγρου
τραγούδι αρχίζει λυγερό με τη Βιστόνια λύρα.
705 «Πώς κάποτε στου Παρνασσού τις βραχωτές κορφούλες
με τόξα την πελώριαν εσκότωσε Δελφύνην,
παιδί ακόμα αμούστακο, που τα μαλλιά χαιρόταν.
Ελέησέ μας! Βασιλιά, πάντοτε τα μαλλιά σου
άκοπα, πάντ᾽ απείραχτα· γιατί σωστό ειναι έτσι!
710 και μόνο η ίδια η Λητώ του Κοίου η θυγατέρα
στ᾽ αγαπημένα χέρια της σου τα χαϊδεύει μέσα.
Κι οι νύμφες οι Κωρύκιες του Πλείστου οι θυγατέρες
με λόγια τον εθάρραιναν και Ιήιε φωνάζαν·
και εδώθε εβγήκε τ᾽ όμορφο εφύμνιο του Φοίβου.»
Και τότε αφού τον έψαλαν με του χορού τραγούδι,
715 μ᾽ άγιες λοιβές ορκίστηκαν, ότι θενα βοηθούνε
ένας τον άλλον πάντα τους με γνώμη ομονοιασμένη,
και βάζαν όρκο στα σφαχτά. Κι εκεί ναός ακόμα
υπάρχει της καλόγνωμης Ομόνοιας, που τον κάμαν
εκείνοι, την καλύτερη θεά τιμώντας τότε.