Οι Αργοναύται συναντώσι τον Τρίτωνα.

Κι όταν στο πλοίο εμπήκανε στο πέλαο τους φυσούσε
άνεμος από τη νοτιά, και πέρασμα ζητούσαν
από τη λίμνη έξω να βγουν την Τριτωνίδαν. Όμως
1540 δεν βρίσκανε· κι ολημερίς γυρνούσανε στην τύχη.
Κι όπως το φίδι, γυριστό δρόμο, κουλουριασμένο
περνάει σαν η δυνατή ζέστα το καίει του ήλιου,
κι εδώ κι εκεί την κεφαλή στριφογυρνά σφυρώντας
κι όμοια με σπίθες της φωτιάς λαμποκοπούν τα μάτια,
1545 που πεθυμάει σε βαθιά να μπει της γης σκισμάδα·
έτσι ζητώντας κι η Αργώ στόμα της λίμνης, όθε
καράβι να περνά, καιρό πολύ περιπλανιόταν.
Κι ευτύς ο Ορφέας διάταξε τον τρίποδα το μέγα
του Απόλλωνα απ᾽ το πλοίο τους έξω να τονε βγάλουν
και δώρο για το γυρισμό στους ήρωες τους ντόπιους
1550 να τον ορίσουν. Στη στεριά βγήκαν οι ναύτες τότε
και στήσανε του Φοίβου εκεί το δώρο· και τους φάνη
ο δυνατός ο Τρίτωνας παρόμοιος μ᾽ έναν άντρα.
Σήκωσε κάτω από τη γη μεγάλο σβόλο χώμα
κι είπε στους ήρωες δίνοντας φιλοξενίας δώρο.
«Δεχθείτε, φίλοι, γιατί εδώ σε με, για να σας δώσω
1555 δώρο σαν σας συνάντησα άλλο δεν περισσεύει.
Μ᾽ αν τα περάσματα τυχόν της θάλασσας ζητάτε,
ως οι άνθρωποι ζητούν συχνά στα ξένα σαν περνάνε,
θα σας τα ειπώ· γιατί ο γονιός μ᾽ έκανε, ο Ποσειδώνας,
να ξέρω τα περάσματα της θάλασσας ετούτης.
Εδώ ειμαι στην παράλια τη χώρα βασιλέας,
1560 αν έχετε ακουστά τυχόν, μακριά που κατοικείτε,
πώς γένναε τον Ευρύπυλο η Λιβύα η θεριοτρόφα.»
Έτσ᾽ είπε αυτός· και πρόθυμος ο Εύφημος τα χέρια
στον σβόλον άπλωσε κι ευτύς αυτά τού ειπε τα λόγια.
«Για την Απίδα αν άκουσες κάπου και το Μινώιο
1565 το πέλαγος, αληθινά πες, ήρωα, που ζητάμε·
γιατί χωρίς να θέλουμε ήρθαμε δω σε τούτες
της χώρας τις ακρογιαλιές, και πέσαμε από μπόρες
μεγάλες, και το πλοίο μας σηκώνοντας στα χέρια
σ᾽ αυτής της λίμνης τα νερά φέραμε κουρασμένοι
ανάμεσα από τη στεριά· και πούθε ο δρόμος είναι
1570 δεν ξέρουμε στου Πέλοπα να φτάσουμε τη χώρα.»
Έτσ᾽ είπε αυτός· κι απλώνοντας το δεξί χέρι ο άλλος
του ᾽δειξε πέρα μακριά το πέλαο και της λίμνης
το στόμα το βαθύρευτο και μίλησε και τού ειπε·
«Εκείνο δα είν᾽ το πέρασμα του πόντου, που το βάθος
μαυρίζει περισσότερο και διόλου δεν κινιέται.
1575 Κι από τις δυο μεριές γκρεμοί λευκοί ψηλά ανεβαίνουν
αστραφτεροί· κι ανάμεσα μες στους γκρεμούς εκείνους
βρίσκεται πέρασμα στενό έξω για να περάστε.
Τη χώρα αυτή του Πέλοπα τη θεϊκιάν αγγίζει
τ᾽ ανταριασμένο πέλαγος απάνω από την Κρήτη.
Μα προς το χέρι το δεξί όταν από τη λίμνη
το πλοίο σας στης θάλασσας θα ρίξετε το κύμα,
1580 τραβάτε πάντα κολλητά προς την στεριάν ωσόπου
πηγαίνει αυτή προς τα ψηλά· κι όταν απ᾽ τ᾽ άλλο μέρος
πιάσει να στρέφεται η στεριά, τότε άβλαφτο ταξίδι
για σας θα είν᾽ απ᾽ την άκρη αυτή γραμμή στα μπρος αν πάτε.
Πηγαίνετε χαρούμενοι· και μη στενοχωριέστε
1585 για κούραση, τα χέρια σας τα νια να κουραστούνε.»