Άφιξις εις Κρήτην.

Και την αυγή με τα πανιά όλα τους απλωμένα
στα δεξιά τους έχοντας την έρημη τη χώρα
ταξίδευαν με την πνοή του μαλακού Ζεφύρου.
1625 Και τον αγκώνα της στεριάς προς το πρωί κατόπι,
και τη βαθιά τη θάλασσα πέρα από τον αγκώνα
είδαν, κι ευτύς ο Ζέφυρος έπαψε, κι αγεράκι
φύσα ξαστερωτής νοτιάς· κι όλο χαρά φωνάξαν.
Κι όταν ο ήλιος έπεσε και βγήκε ο Αποσπερίτης,
1630 που λύνει τα καματερά τα βόδια από τ᾽ αλέτρι,
τότε στη σκοτεινή νυχτιά, στο πάψιμο του αγέρα
σαν λύσαν τα μακριά πανιά και το κατάρτι εγείραν,
με τα καλόξυστα κουπιά βάζαν τη δύναμή τους
ολονυχτίς κι ολημερίς και την κατόπι νύχτα,
1635 και μπρος μακριά η απόγκρεμνη η Κάρπαθος τους δέχτη.
Κι εδώθε μέλλαν να διαβούν πέρα κατά την Κρήτη,
που απ᾽ τα νησιά της θάλασσας τ᾽ άλλα σιμά τους ήταν.
Κι ο Τάλως τότε ο χάλκινος από μεγάλο βράχο
σπάζοντας πέτρες μπόδιζε προς τη στεριά ν᾽ αράξουν
1640 ως πήγαιναν στ᾽ απάνεμο του λιμανιού Δικταίου.
Από τους δεντρογέννητους ανθρώπους ήταν ρίζα
χαλκή, κι αυτός απόμεινε με τους ημίθεους άντρες
και φύλακα τον έδωσεν ο Δίας στην Ευρώπη,
και την ημέρα τρεις φορές με τα χαλκά του πόδια
1645 την Κρήτη τρίγυρα έφερνε. Κι όλο τ᾽ άλλο κορμί του
χαλκό ήταν, και τα μέλη του, κι αχάλαστο· μα κάτω
στο νεύρο, στον αστράγαλο είχε μικρό σωλήνα
γεμάτον αίμα, και λεπτή μια πέτσα τον εκλειούσε,
που θάνατο και της ζωής το τέλος τού κρατούσε.
Κι οι ήρωες κατακούραστοι από την κακοπάθεια
1650 γοργά το πλοίο απ᾽ τη στεριά τραβούσαν φοβισμένοι
πίσω πάλι με τα κουπιά· κι έτσι φριχτά απ᾽ την Κρήτη
θα φεύγαν υποφέροντας τη δίψα και τους κόπους
πολύ μακριά αν η Μήδεια δεν έλεγεν ως φεύγαν.
«Ακούστε με· μονάχη εγώ θαρρώ πως θα δαμάσω
1655 τον άντρα αυτόν, όποιος κι αν είν᾽ κι αν όλο το κορμί του
είν᾽ χάλκινο, κι ακούραστα χρόνια δεν τονε βρίσκουν·
μόνο το πλοίο υπάκουοι κρατείτε έξ᾽ απ᾽ το μέρος,
που οι πέτρες του μας φτάνουνε, ώσπου να τον δαμάσω.»
Έτσ᾽ είπε· και ξεσύρανε το πλοίο στα κουπιά τους
1660 μακριά από τα ριξίματα προσμένοντας να ιδούνε
σαν ποιά σκέψην ανέλπιστη θα ᾽κανε· κι αυτή μια άκρη
του κόκκινου του πέπλου της γύρω στα μάγουλά της
βάζοντας επροχώρησεν απάνω προς την πλώρη·
κι από το χέρι πιάνοντας αυτήν ο Αισονίδης
την σήκωνε σαν πέρναγεν ανάμεσα απ᾽ τους πάγκους.
1665 Τότε έκανε τα μάγια της κι έψελνε του θανάτου
τις Μοίρες, τ᾽ Άδη τα γοργά σκυλιά, τις καρδιοφάγες,
που όλη τη γη γυρίζοντας βλάφτουνε τους ανθρώπους.
Αυτές επαρακάλαγε, και τρεις φορές με μάγια,
και τρεις φορές με προσευχές σιμά τις εκαλούσε.
Και το κακό σαν έβαλε στο νου της, μες στα μάτια
1670 με μάτια κοίταζε εχτρικά τον χάλκινο τον Τάλω·
κι οργήν ολέθρια είχε γι᾽ αυτόν, και του ᾽στελνε μπροστά του
φαντάσματα τρομαχτικά, ολέθρια ξαναμμένη.
Δία πατέρα! θάμπωμα μεγάλο μ᾽ έχει πιάσει,
αν δίχως αρρωστιά καμιά ή λάβωμα, μας βρίσκει
1675 χαμός, κι από μακριά μπορούν με μάγια να μας βλάψουν·
κι αυτός αν κι ήταν χάλκινος νικήθη κι εδαμάστη
από της πολυβότανης τη δύναμη της Μήδειας.
Κι ως τα βαριά τα βότσαλα σήκωνε, να μποδίσει
τους ήρωες να φτάσουνε ν᾽ αράξουν στο λιμάνι,
χτύπησε τον αστράγαλο σε μυτωμένο βράχο·
1680 και το αίμα του ξεχύθηκε σαν το λιωτό μολύβι·
και δεν εστάθη πια πολύ ορθός πάνω στο βράχο.
Αλλά καθώς πελώριο πεύκο ψηλά στα όρη,
που με πελέκια κοφτερά μισοκομμένο αφήσαν
κι από το δάσος έφυγαν οι ξυλοκόποι· εκείνο
1685 πρώτα απ᾽ ανέμου φύσημα τινάζεται· κατόπι
από τη ρίξα κάτω σπα κι όλο στη γη γκρεμιέται·
έτσι κι αυτός λίγον καιρό στ᾽ ακούραστά του πόδια
ορθός εκλονιζότανε, κατόπι με μεγάλο
βρόντηγμα έπεσε άψυχος. Κι οι ήρωες εκείνο
το βράδυ μέσα στο νησί της Κρήτης ξενυχτήσαν.
1690 Και το πρωί σαν η αυγή ξεφανερώθη πάλι
εκεί ναό της Αθηνάς χτίσαν της Μινωίδας,
πήραν νερό, και μπήκανε στο πλοίο για να στρέψουν
πρώτα πρώτα με τα κουπιά πέρα απ᾽ την Σαλμωνίδα.