Όνειρον Ευφήμου.

Μα εκείθε με καλό καιρό σαν λύσαν τις πρυμάτσες,
της νύχτας τότε τ᾽ όνειρο ο Εύφημος θυμήθη
τον ένδοξον Ερμή το γιο της Μαίας προσκυνώντας.
Γιατί του φάνη ο θεϊκός σβόλος απ᾽ το βυζί του
1735 πως μέσα στην παλάμη του μ᾽ άσπρες σταγόνες γάλα
βρεχόταν, κι απ᾽ το σβόλο αυτό, τόσο μικρός κι αν ήταν,
πως μια γυναίκα γίνηκε παρόμοια με παρθένα.
Μ᾽ αυτήν κοιμήθηκε αγκαλιά μ᾽ ακράτητο έναν πόθο·
κι έπειτα εθρήνει θλιβερά, που κόρην επαντρεύτη
αυτήν, που με το γάλα του ανάθρεψεν ο ίδιος.
1740 Μα αυτή με λόγια μαλακά τονε παρηγορούσε.
«Φίλε, γενιά του Τρίτωνα είμαι, και των παιδιών σου
τροφός, κι όχι κορίτσι. Εμέ ο Τρίτων κι η Λιβύη
είν᾽ οι γονιοί μου. Μοναχά στο πέλαγο άφησέ με
με του Νηρέα τις κορασιές να μένω στην Ανάφη
σιμά· κι έπειτα από του ηλιού το βγάλσιμο να πάω
1745 για τους δικούς σου απόγονους έτοιμη κατοικία.»
Του ονείρου αυτού τη θύμησην έβαλε στην καρδιά του
και τό ειπε στον Ιάσονα. Κι εκείνος τις μαντείες
του Έκατου εθυμήθηκε κι εξήγησέ τες κι είπε.
«Χρυσέ μου, αλήθεια σου ᾽λαχε πολύ μεγάλη δόξα.
1750 Το σβόλο μες στη θάλασσα σαν ρίξεις, θα τον κάνουν
ένα νησί οι αθάνατοι, για νά ᾽ρθουν να καθίσουν
των εδικών σου των παιδιών τα νιότερα παιδιά τους.
Ο Τρίτωνας στον χάρισε φιλοξενίας δώρο
απ᾽ της Λιβύης στη στεριάν αυτό το σβόλο· κι άλλος
κανείς απ᾽ τους αθάνατους δεν είναι παρά εκείνος
που μας αντάμωσε εκειδά και σου τον έχει δώσει.»
1755 Έτσι είπε και δεν έβγαλε ψεύτικο του Αισονίδη
ο Εύφημος το εξήγημα· και στο νερό το σβόλο
απ᾽ τη μαντεία χαίροντας, άφησε. Κι από κείνον
νησί, η Καλλίστη, εφύτρωσεν, η άγια αναθρέφτρα
των απογόνων του Εύφημου, που πριν εκατοικούσαν
κάποτε μέσα στων Σιντών τη Λήμνο· κι από κείθε
1760 τους διώξαν άντρες Τυρρηνοί και πήγανε και μείναν
στη Σπάρτη. Και σαν άφησαν κατόπι και τη Σπάρτη
ο γιος του Αυτεσίωνα, ο μορφονιός ο Θήρας,
μες στην Καλλίστη το νησί τούς έφερε κι αλλάζει
τ᾽ όνομα τότε του νησιού και τ᾽ ονομάζει Θήρα.
1765 Μα ετούτα από τον Εύφημο πολύ κατόπι εγίναν.
Κείθε γοργά το αμέτρητο το κύμα προσπερνώντας
στης Αίγενας επιάσανε τ᾽ ακρόγιαλο· κι αμέσως
για το νερό φιλονικιά μεγάλη τότε εστήσαν,
όποιος πρωτογεμίζοντας θα ᾽στρεφε στο καράβι,
γιατί τους έβιαζε ο γερός ο πρίμος κι η ανάγκη.
1770 Γι᾽ αυτό και τώρα τα σταμνιά στους ώμους των γεμάτα
βάζουνε κι αγωνίζονται μ᾽ ανάλαφρα τα πόδια
των Μυρμιδόνων τα παιδιά γοργά ποιός θα νικήσει.