Αποχαιρετισμός Ιάσονος και Υψιπύλης.

Και η Υψιπύλη πιάνοντας τα χέρια του Αισονίδη
του ευχήθη και τα δάκρυά της τρέχαν από τη λύπη.
«Πήγαινε, κι οι θεοί ξανά, μ᾽ άβλαφτους τους συντρόφους
το χρυσό δέρμα φέρνοντας στο βασιλιά, ας σε φέρουν,
890 έτσι, όπως θέλεις κι αγαπάς· και το νησί εδώ τούτο
θα ᾽χεις και του πατέρα μου το σκήπτρο αν το θελήσεις
καμιά φορά γυρίζοντας πάλι δω πέρα νά ᾽ρθεις·
κι εύκολα, κι άμετρο λαό θα μπόρειες να μαζέψεις
απ᾽ άλλες πόλεις· μα γι᾽ αυτά φροντίδα συ δε θα ᾽χεις
895 ούτε κι εγώ θενα το ιδώ έτσι ποτέ να γένει·
όμως θυμού και φεύγοντας και σαν γυρίσεις πάλι
την Υψιπύλη· κι άσε μου λόγο, που θα φυλάξω
πρόθυμη, αν μου δώσουνε παιδί οι θεοί να κάνω.»
Κι ο Αισονίδης απαντάει σ᾽ αυτήν με στενοχώρια.
900 «Είθε Υψιπύλη, όλ᾽ αυτά με το καλό να γένουν
απ᾽ τους θεούς· και συ για μέ γνώμη πιο κάλλια να ᾽χεις·
γιατί μου φτάνει μακριά να μένω απ᾽ τον Πελία
στη χώρα μου· μόνο οι θεοί τα πάθια μου να σώσουν.
Μα αν δεν μου μέλλει πίσω πια Ελλάδα να ξανάιδω
905 μακριά που πλέω, και συ παιδί αρσενικό γεννήσεις,
σαν μεγαλώσει στείλε το στην Ιωλκό κει πέρα
της μάνας μου και του γονιού γιατρειά στη συμφορά των,
αν τους πετύχει ζωντανούς, για να φροντίζει εκείνο
για τη λατρεία των θεών, κι αν λείπει ο βασιλιάς του.»