Οι Αργοναύται ανακαλύπτουν αργά την απουσίαν του Ηρακλέους.

Κι ευτύς απ᾽ τις ψηλότατης κορφές φάνηκε τ᾽ άστρο
τ᾽ αυγερινό, και φύσησεν αγέρι. Τότε ο Τίφυς
1275 στο πλοίο να μπαίνουν διάταξε να ωφεληθούν τ᾽ αγέρι·
κι εκείνοι αμέσως έμπαιναν πρόθυμοι, και του πλοίου
πάνω πήραν τις άγκυρες και τα σκοινιά τραβήξαν.
Στη μέση ο αγέρας το πανί φούσκωνε και πηγαίναν
χαρούμενοι μακριά από κει στην άκρη του Ποσείδιου.
1280 Κι όταν αστραφτερή η Αυγή στον ουρανό χαράζει
απ᾽ τα βαθιά ανεβαίνοντας και φωτιζόνται οι δρόμοι,
και λάμπουν κάμποι δροσεροί απ᾽ τη λαμπρή τη λάμψη,
τότε νιώσαν πως άφησαν απρόσεχτα τους άλλους.
Φιλονικία ανάμεσα σηκώθηκε μεγάλη
1285 κι αμάχη ατέλειωτη, γιατί φύγαν χωρίς να πάρουν
τον πιο καλό απ᾽ τους σύντροφους. Κι από τη στενοχώρια
θλιμμένος ούτε μια μιλιά δεν έβγαζε απ᾽ το στόμα
ο Αισονίδης· μα βαθιά τα σπλάχνα του ξεσκούσε,
απ᾽ το μεγάλο του κακό, κι αμίλητος καθόταν.
Του Τελαμώνα πια θυμός του ᾽ρθε και λέει τότε.
1290 «Έτσι πια κάθισε ήσυχος, γιατί καλύτερό ηταν
ν᾽ αφήσουμε τον Ηρακλή· και συ το σκέφτης τούτο,
μη στην Ελλάδα η δόξα του σκεπάσει τη δική σου,
αν δώσουν γυρισμό οι θεοί πίσω για την πατρίδα.
Μα τί τα λόγια μου ωφελούν; Γιατί δεν έχω σχέση
1295 με τους ανθρώπους, π᾽ αυτή δω την πονηριά σχεδιάσαν.»
Τον Αγνιάδη κοίταζε Τίφυ, κι αυτού τα μάτια
σαν φλόγες άγριας φωτιάς την ώρα εκείνη εμοιάζαν.
Και πίσω θενα γύριζαν προς των Μυσών τη χώρα
ενάντια στη θάλασσα, στ᾽ ατέλειωτο τ᾽ αγέρι,
1300 αν του Θρακιά Βοριά τα δυο παιδιά τον Αιακίδη
μ᾽ άσκημα δεν τον μπόδιζαν λόγια οι δυστυχισμένοι·
γιατί κατόπι πληρωμή φριχτή δώσαν εκείνοι
στον Ηρακλή, που εμπόδιζαν τώρα να παν να βρούνε.
Γιατί ο Πελίας σαν πέθανε, κι αυτοί γυρίσαν πίσω
1305 στην Τήνο την περίβρεχτη τους σκότωσε, κι απάνω
σώριασε χώμα, κι έφιαξε πάνωθε δύο στήλες
που η μια, θαύμα τρανό πολύ στον κόσμο να το βλέπει,
απ᾽ του ηχερού το φύσημα βοριά πάντα κουνιέται.
Μα αυτά μέλλαν να γίνουνε πολύν καιρό κατόπι.