60 Έτσ᾽ είπε αυτός· κι ο άλλος πια δε μίλησε καθόλου·
μόν᾽ λίγο χαμογελαστός, αυτά που εμπρός στα πόδια
ήταν λουριά, αδίσταχτα πήρε· κι ήρθε μπροστά του
ο Κάστορας κι ο Ταλαός του Βίαντα ο μεγάλος
και τα λουριά γύρω γοργά του δέσανε στα χέρια
και λόγια του ᾽λεγαν πολλά παλικαριά να δείξει.
65 Και τ᾽ άλλου πάλι ο Άρητος κι ο Όρνυτος τα δέναν
και δε γνωρίζαν οι μωροί πως τα ᾽δεναν εκείνα
για τελευταία του φορά, για την κακή του μοίρα.
Κι άμα λοιπόν με τα λουριά χώρια οι δυο οπλιστήκαν,
ευτύς στα πρόσωπα μπροστά σηκώσαν τα βαριά των
χέρια, ο ένας στον άλλονε δείχνοντας την ορμή του.
70 Κι ο βασιλιάς των Βέβρυκων όπως θάλασσας κύμα
τραχύ στο πλοίο το γοργό σηκώνεται, κι εκείνο
με του φρονίμου πλοιάρχου του την τέχνη το ξεφεύγει,
τ᾽ άγριο το κύμα, που ποθεί να πέσει μες στο πλοίο·
έτσι κι αυτός φοβίζοντας όρμαε στον Τυνδαρίδη
και δεν τον άφηνε στιγμή ν᾽ αντισταθεί, μα εκείνος
75 πάντα χωρίς να πληγωθεί φρόνιμα υποχωρώντας
του ξέφευγε· και τότε ευτύς σαν είδε στον αγώνα
πού ηταν αυτός ανίκητος και πού χειρότερός του,
στάθηκε στέριος αντικρύ και σμίξανε τα χέρια.
Κι όπως τα ξύλα καραβιού με σφήνες φυλλιασμένα
80 αδιάκοπ᾽ άντρες ξυλουργοί δένοντας τα χτυπάνε
με τα σφυριά, κι ακούγεται ένας πάνω στον άλλο
άπαυτος χτύπος· έτσι δα τα μάγουλα κι εκείνων
και τα σαγόνια βρόνταγαν· και τρίξιμο ακουγόταν
δοντιών ατέλειωτο, και δεν επάψαν να χτυπιόνται
85 από σιμά, ώσπου το βαρύ λαχάνιασμα τους πήρε·
και στάθηκαν λίγο μακριά κι άφθονο ιδρό σκουπίζαν
από τα μέτωπα, πνοή φυσώντας κουρασμένη·
κι ευτύς και πάλι πιάστηκαν αντικριστοί σαν ταύροι,
που θυμωμένοι πολεμούν για κοπαδιού αγελάδα·
90 ευτύς κατόπι ο Άμυκος στα νύχια του εσηκώθη
όπως εκείνος, που χτυπάει το βόδι, και τεντώθη
στα πόδια του, και το βαρύ το χέρι κατεβάζει·
κι ως έπεφτε στη θέση του στάθηκε ο Πολυδεύκης
γέρνοντας το κεφάλι του, και δέχτηκε στον ώμο
το χτύπημα· και προς τα μπρος τα γόνα λίγο λίγο
95 κινώντας τόν χτυπάει γερά πάνω απ᾽ τ᾽ αυτί, και μέσα
του σπάει το κόκαλο· κι αυτός στα γόνατα απ᾽ τον πόνο
γκρεμίστη· κι όλοι μια φωνή εβάλανε οι Μινύες.