Μάχη Αργοναυτών και Βεβρύκων.

Κι εκείνου γλήγορα η ψυχή πέταξε· μα δεν μείναν
οι Βέβρυκες αδιάφοροι πια για βασιλιά των·
μα όλοι μαζί τ᾽ ακόντια των και τις τραχιές κορύνες
100 ψηλά σηκώνοντας μπροστά στον Πολυδεύκη εβγήκαν.
Μα κι απ᾽ αυτόν μπροστά, σπαθιά καλόμυτα οι συντρόφοι
από τις θήκες τράβηξαν και στάθηκαν. Και πρώτος
ο Κάστωρ άντρα χτύπησε, που ορμούσε, στο κεφάλι
κι εδώ κι εκεί στους ώμους του στα δυο τού το χωρίζει.
105 Κι εκείνος τον πελώριο Ιτυμονέα και Μίμα
τον ένανε με το γοργό πόδι κλοτσάει στο στήθος
ορμώντας και τον ξάπλωσε στις σκόνες· και τον άλλο
καθώς πλησίαζε χτυπάει με το δεξί του χέρι
απάνω από τ᾽ αριστερό φρύδι και του ξεσχίζει
το βλέφαρο και τ᾽ άφησεν ολόγυμνο το μάτι.
110 Κι ο ξέχωρος στη δύναμη φίλος τ᾽ Αμύκου Ωρείδης
το Βιαντιάδη Ταλαό χτύπησε στα λαγγόνια,
όμως δεν τον εσκότωσε, μόνο λίγο στο δέρμα
χωρίς τα σπλάχνα ν᾽ αγγιχτούν γλίστρησε το κοντάρι
κάτ᾽ απ᾽ τη ζώνη. Κι έτσι δα κι ο Άρητος του Ευρύτου
115 αντρείο γιο, τον Ίφιτο, με την τραχιά κορύνα
χτυπώντας τον ετάραξε, που δέν ηταν γραφτή του
μοίρα κακιά· όμως γοργά εκείνου ηταν γραμμένο
κάτ᾽ απ᾽ του Κλύτιου το σπαθί να πέσει σκοτωμένος.
Και τότε του Λυκούργου ο γιος ο δυνατός Αγκαίος
ευτύς ψηλά σηκώνοντας το μέγα του πελέκι
120 και με τ᾽ αριστερό του εμπρός κρατώντας της αρκούδας
το μαύρο δέρμα πήδησε στων Βέβρυκων τη μέση
ορμητικός· και κίνησαν μαζί του οι Αιακίδες
κι από κοντά ο Ιάσονας πετάχτηκε ο αντρείος.
Κι όπως άμετρα πρόβατα μες στα μαντριά φοβίζουν,
σε μέρα χειμωνιάτικη λύκοι σταχτιοί σαν πέσουν
125 κρυφά απ᾽ τα καλομύριστα σκυλιά και τους βοσκούς των,
ποιό πρώτο μη γνωρίζοντας να πέσουν και ν᾽ αρπάξουν,
γιατί πολλά θωρούν μαζί· κι αυτά μόνα τους γύρω
στριμώνονται και πέφτουνε το ᾽να από πάνω απ᾽ τ᾽ άλλο·
έτσι κι αυτοί τους άνομους τους Βέβρυκες τρομάξαν.
130 Κι όπως μεγάλο μελισσιών σμάρι οι μελισσοκόμοι
ή κι οι βοσκοί καπνίζουνε στο βράχο της φωλιάς των,
κι εκείνα, π᾽ όλα βρίσκονταν μαζί μες στην κυψέλη
με βουητό κλονίζονται, κι απ᾽ τον πυκνό πνιγμένα
καπνό μπρος απ᾽ το βράχο τους πολύ μακριά πετιόνται·
135 έτσι κι εκείνοι πιο πολύ δε μέναν, μα σκορπίσαν
στη Βεβρυκία του Άμυκου το τέλος ν᾽ αναγγείλουν.
Οι μαύροι! και δεν ήξεραν κι άλλο κακό σιμά τους
φριχτό πως ήτανε· γιατί τ᾽ αμπέλια των καιγόνταν
και τα χωριά απ᾽ το εχτρικό το στράτευμα του Λύκου
140 κι από τους Μαριανδυνούς, σαν χάθη ο βασιλιάς των.
Για τη σιδεροφόρα γη πάντα τους πολεμούσαν.
Κι οι ήρωες πια τα μαντριά και σπίτια λεηλατούσαν
κι αμέτρητα πια πρόβατα μαζεύαν και ξεκόβαν·
και τέτοιο λόγο ανάμεσα σ᾽ εκείνους κάποιος είπε.
145 «Γιά σκέψου από το φόβο τους τί θα ᾽καναν ετούτοι,
αν ίσως θεός τον Ηρακλή μάς έφερνε δω πέρα.
Εγώ θαρρώ πως αν αυτός ήταν εδώ μαζί μας
ούτε με πυγμαχία καν αγώνας θα γινόταν.
Μα σαν ήρθε τους νόμους του να ειπεί, ευτύς μ᾽ εκείνους
150 τους νόμους, απ᾽ το ρόπαλο θα ξέχναε την αντρειά του.
Μά την αλήθεια! στη στεριά χωρίς φροντίδ᾽ αυτόνε
αφήσαμε και πλέουμε στη θάλασσα· μα μόνος
καθένας από μας πολύ το θλιβερό θα νιώσει
το λάθος μας, να βρίσκεται μακριά μας τώρα εκείνος.»
Έτσ᾽ είπε αυτός· μα από βουλή του Δία όλά ειχαν γίνει.
155 Και τότε μέναν εκειδά ώσπου να ᾽ρθει το βράδυ
και τις πληγές εγιάτρευαν εκεί των χτυπημένων.
Θυσία στους αθάνατους εκάναν κι ετοιμάζαν
δείπνο μεγάλο· κι ύπνος πια κανένα δεν κολλούσε
μπρος σε σφαχτά που ψήνονταν κι ολόγεμους κρατήρες·
και τα ξανθά των μέτωπα σαν σκέπασαν με δάφνη
160 τ᾽ ακρογιαλιού, που τα πρυμιά του πλοίου ηταν δεμένα,
με του Ορφέα ψάλλανε τη λύρα ωραίο τραγούδι
συμφωνικό· κι ο απάνεμος γιαλός γύρω ευφραινόταν
που τραγουδούσαν· και το γιο δοξάζανε του Δία.