Περί Χαλύβων, Τιβαρηνών και Μοσσυνοίκων.

Αυτοί για τ᾽ όργωμα της γης με βόδια δε νοιαζόνται,
ούτε και γι᾽ άλλο φύτεμα καρπού γλυκού σαν μέλι·
ούτε κοπάδια σε βοσκές δροσόλουστες βοσκάνε,
1005 μόνε την άγρια κόβοντας σιδεροφόρα γη τους
κερδίζουν το καθημερνό· κι ούτε έφεξε ποτέ τους
αυγή χωρίς κόπους γι᾽ αυτούς, μα μες σ᾽ αθάλη μαύρη
και σε καπνό, κόπο βαρύ καθημερνώς τραβάνε.
Μετά απ᾽ αυτούς σαν στρίψανε του Γεννηταίου Δία
1010 την άκρια, στων Τιβαρηνών εφτάσανε τη χώρα.
Εκεί σαν απ᾽ τους άνδρες των γεννήσουν οι γυναίκες
εκείνοι αναστενάζουνε πεσμένοι στο κρεβάτι
και δένουν τα κεφάλια τους· κι αυτές τούς καλοτρέφουν
και με λουτρά λεχωνικά τους άντρες των φροντίζουν.
1015 Μετά απ᾽ αυτούς τ᾽ Άγιο Βουνό περνούσαν και τη χώρα
που κάθονται οι Μοσσύνοικοι απάνω στα βουνά των
σε «μόσσυνες», και πήρανε εκείθε τ᾽ όνομά τους.
Και νόμους άλλους έχουνε κι άλλες συνήθειες κείνοι·
όλα όσα πρέπει φανερά να γίνουνται στην πόλη
1020 ή και στην αγορά, όλ᾽ αυτά στα σπίτια των τα κάνουν·
κι όσα στα σπίτια κάνουμε, εκείνα όξω απ᾽ τα σπίτια
στους δρόμους μέσα κάνουνε με δίχως κατηγόρια·
κι ούτε να πέσουν αγκαλιά ντρεπόνται, μα σαν χοίροι
χωρίς διόλου να ντρέπουνται αυτούς, πού ειναι τριγύρω
1025 αγκαλιαζόνται ερωτικά χάμω με τις γυναίκες.
Κι ο βασιλιάς των σε ψηλό μόσσυνα μέσα μένει
και δίκες δίκαιες σε πολλούς ανθρώπους του δικάζει,
ο δύστυχος· γιατί αν σφαλεί σε κάτι που δικάζει,
κλείνοντας μες στο μόσσυνα με πείνα τον πεθαίνουν.