Αυτά έλεγε θαρραίνοντας· κι ακούοντας δειλιάζαν·
γιατί δε λέγαν βολικό πως θά ᾽βρουν τον Αιήτη,
που θέλανε να πάρουνε του κριαριού το δέρμα.
Κι έτσι είπε ο Άργος, πού ειχανε τέτοια δουλειά αναλάβει.
1200 «Φίλοι μου, όσό ειναι δυνατό βοήθεια δε θα λείψει
ούτε λιγάκι από εμάς ανάγκη αν σας έβρει.
Όμως μ᾽ άγρια σκληρότητα είν᾽ φοβερά ο Αιήτης
γεμάτος· και φοβάμαι εγώ πολύ να ταξιδέψω.
Και λέει πως είναι του Ήλιου γιος· και γύρω του καθόνται
1205 Κόλχων αμέτρητες φυλές. Κι ίσα με τ᾽ Άρη θα ᾽χει
τη φοβερή του τη φωνή και δύναμη μεγάλη.
Όχι, δέν ειν᾽ διόλου εύκολο χωρίς να θέλει ο Αιήτης
το δέρμα σεις να πάρετε. Τι το φυλάει το Φίδι
τ᾽ αθάνατο και ξάγρυπνο, που γέννησε η Γη η ίδια
1210 στου Καύκασου τις λαγκαδιές, στον Τυφαόνιο βράχο,
που λεν πως από κεραυνό του Δία ο Τυφώνας
χτυπήθηκε, όταν σήκωσε τα δυνατά του χέρια
πάνω του, και πως έσταζε ζεστό αιμα απ᾽ το κεφάλι·
κι έτσι έφτασε προς τα βουνά της Νύσας, και τον κάμπο,
1215 και κείται κάτω απ᾽ τα νερά της Σερβωνίδας λίμνης.»
Έτσ᾽ είπε και τα μάγουλα πολλών εκιτρινίσαν
μόλις τ᾽ αγώνισμα άκουσαν· κι αμέσως ο Πηλέας
απάντησε με θαρρετά λόγια κι είπε σ᾽ εκείνους.
«Μη δα φοβάσαι, φίλε μου, τόσο μες στην καρδιά σου·
1220 ούτε μας λείπει τόσο αντρειά, ώστε από τον Αιήτη
στων όπλων το δοκίμασμα χειρότεροι να βγούμε·
μόνε θαρρώ από πόλεμο γνωρίζοντας πως πάμε
κι εμείς εκεί, που από θεών γενιά ειμαστε βγαλμένοι.
Για τούτο, το χρυσόδερμα με το καλό αν δεν δώσει,
1225 δεν θα τον ωφελήσουνε νομίζω όλοι οι Κόλχοι.»
Εκείνοι έτσι μιλούσανε αράδα ένας στον άλλο,
ώσπου χορταίνοντας φαΐ πέσαν να κοιμηθούνε.
Και το πρωί σαν ξύπνησαν γλυκό φύσαγε αγέρι.