Γραφικό

Μνημοσύνη
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας

Μνημοσύνης δ᾽ ἐξαῦτις ἐράσσατο καλλικόμοιο,
ἐξ ἧς οἱ Μοῦσαι χρυσάμπυκες ἐξεγένοντο
ἐννέα, τῇσιν ἅδον θαλίαι καὶ τέρψις ἀοιδῆς. Ησίοδος, Θεογονία 915-7

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΡΟΔΙΟΣ

Ἀργοναυτικά (3.1-3.35)




ΒΙΒΛΙΟΝ Γ’


Εἰ δ᾽ ἄγε νῦν, Ἐρατώ, παρά θ᾽ ἵστασο καί μοι ἐνίσπες,
ἔνθεν ὅπως ἐς Ἰωλκὸν ἀνήγαγε κῶας Ἰήσων
Μηδείης ὑπ᾽ ἔρωτι. σὺ γὰρ καὶ Κύπριδος αἶσαν
ἔμμορες, ἀδμῆτας δὲ τεοῖς μελεδήμασι θέλγεις
5παρθενικάς· τὼ καί τοι ἐπήρατον οὔνομ᾽ ἀνῆπται.
ὣς οἳ μὲν πυκινοῖσιν ἀνωίστως δονάκεσσιν
μίμνον ἀριστῆες λελοχημένοι. αἳ δ᾽ ἐνόησαν
Ἥρη Ἀθηναίη τε· Διὸς δ᾽ αὐτοῖο καὶ ἄλλων
ἀθανάτων ἀπονόσφι θεῶν θάλαμόνδε κιοῦσαι
10βούλευον· πείραζε δ᾽ Ἀθηναίην πάρος Ἥρη·
«αὐτὴ νῦν προτέρη, θύγατερ Διός, ἄρχεο βουλῆς.
τί χρέος; ἠὲ δόλον τινὰ μήσεαι, ᾧ κεν ἑλόντες
χρύσεον Αἰήταο μεθ᾽ Ἑλλάδα κῶας ἄγοιντο,
ἦ καὶ τόνγ᾽ ἐπέεσσι παραιφάμενοι πεπίθοιεν
15μειλιχίοις; ἦ γὰρ ὃγ᾽ ὑπερφίαλος πέλει αἰνῶς.
ἔμπης δ᾽ οὔ τινα πεῖραν ἀποτρωπᾶσθαι ἔοικεν.»
ὣς φάτο· τὴν δὲ παράσσον Ἀθηναίη προσέειπεν·
«καὶ δ᾽ αὐτὴν ἐμὲ τοῖα μετὰ φρεσὶν ὁρμαίνουσαν,
Ἥρη, ἀπηλεγέως ἐξείρεαι. ἀλλά τοι οὔπω
20φράσσασθαι νοέω τοῦτον δόλον, ὅστις ὀνήσει
θυμὸν ἀριστήων· πολέας δ᾽ ἐπεδοίασα βουλάς.»
ἦ, καὶ ἐπ᾽ οὔδεος αἵγε ποδῶν πάρος ὄμματ᾽ ἔπηξαν,
ἄνδιχα πορφύρουσαι ἐνὶ σφίσιν. αὐτίκα δ᾽ Ἥρη
τοῖον μητιόωσα παροιτέρη ἔκφατο μῦθον·
25«δεῦρ᾽ ἴομεν μετὰ Κύπριν· ἐπιπλόμεναι δέ μιν ἄμφω
παιδὶ ἑῷ εἰπεῖν ὀτρύνομεν, αἴ κε πίθηται
κούρην Αἰήτεω πολυφάρμακον οἷσι βέλεσσιν
θέλξαι ὀιστεύσας ἐπ᾽ Ἰήσονι. τὸν δ᾽ ἂν ὀίω
κείνης ἐννεσίῃσιν ἐς Ἑλλάδα κῶας ἀνάξειν.»
30ὣς ἄρ᾽ ἔφη. πυκινὴ δὲ συνεύαδε μῆτις Ἀθήνῃ,
καί μιν ἔπειτ᾽ ἐξαῦτις ἀμείβετο μειλιχίοισιν·
«Ἥρη, νήιδα μέν με πατὴρ τέκε τοῖο βολάων,
οὐδέ τινα χρειὼ θελκτήριον οἶδα πόθοιο.
εἰ δέ σοὶ αὐτῇ μῦθος ἐφανδάνει, ἦ τ᾽ ἂν ἔγωγε
35ἑσποίμην· σὺ δέ κεν φαίης ἔπος ἀντιόωσα.»





ΒΙΒΛΙΟ ΤΡΙΤΟ


Σύσκεψις Ήρας και Αθηνάς προς βοήθειαν του Ιάσονος.

Τώρα λοιπόν μπρος, Ερατώ, στάσου κοντά και πες μου
πώς απ᾽ εδώ στην Ιωλκό το δέρμα ο Αισονίδης
έφερε από της Μήδειας τον έρωτα. Γιατί έχεις
απ᾽ την τιμή της Κύπριδας μερίδιο, κι οι δικές σου
έννοιες μαγεύουνε γλυκά τ᾽ ανύπαντρα κοράσια.
5 Γι᾽ αυτό σου ᾽χουνε κι όνομα αγαπητό δοσμένο.
Έτσι λοιπόν ανέλπιδοι μες στα πυκνά καλάμια
καρτέρι είχαν οι ήρωες· μα οι δυο θεές τους νιώσαν
η Ήρα και η Αθηνά· κι απ᾽ τους θεούς τους άλλους
κι αυτόν τον Δία μακριά στο θάλαμό τους πήγαν
10 και σκέφτονταν· την Αθηνά δοκίμαζεν η Ήρα.
«Του Δία κόρη, πρώτη εσύ τώρα άρχισε τη σκέψη·
τί πρέπει ή ποιά θενα σκεφτείς τέχνη, που θενα πάρουν
του Αιήτη το χρυσόδερμα να φέρουν στην Ελλάδα,
ή μη με λόγια μαλακά τον πείσουν ξεγελώντας.
15 Γιατί στ᾽ αλήθεια, φοβερά περήφανος είν ᾽κείνος
μα δεν πρέπει αδοκίμαστο να μείνει ό, τι μπορούμε.»
Έτσ᾽ είπε αυτή· κι η Αθηνά της απαντάει αμέσως.
«Ήρα, κι εγώ τη σκέψη αυτή στο νου μου ενώ γυρίζω,
άξαφνα μ ᾽ αρωτάς και συ· μ ᾽ ακόμα αυτή την τέχνη,
20 δεν μπόρεσα να τη σκεφτώ, που θενα ευχαριστήσει
των ήρωών μας την καρδιά· και σκέψεις πολλές έχω.»
Είπε και στήλωσαν κι οι δυο κάτω στη γη τα μάτια
μπροστά στα πόδια των με δυο σκέψεις μες στο μυαλό των·
κι ευτύς η Ήρα σκέφτηκε και πρώτη τέτοια λέει.
25 «Εμπρός πάμε στην Κύπριδα· κι όταν κι οι δυο μας πάμε,
ας την παρακινήσουμε να ειπεί στο γιο της, μήπως
πεισθεί, την πολυβότανη του Αιήτη θυγατέρα
με βέλη για τον Ιάσονα χτυπώντας να μαγέψει·
κι έπειτ᾽ αυτός με συμβουλές εκείνης στην Ελλάδα
θαρρώ πως το χρυσόδερμα να φέρει θα μπορέσει.»
30 Έτσ᾽ είπε, και της Αθηνάς της άρεσεν η σκέψη
κι αυτής με λόγια μαλακά μίλησ᾽ ευτύς κατόπι.
«Ήρα, απ ᾽ τα βέλη του έρωτα απλήγωτη ο γονιός μου
μ᾽ έκανε και δεν ένιωσα το μάγεμα του πόθου.
Μ᾽ αν σένα αρέσει η σκέψη αυτή, σ᾽ ακολουθώ στ᾽ αλήθεια·
35 και σαν την συναντήσουμε συ θα της πεις το λόγο».