Έτσι μίλησε αγριεύοντας· και φούσκωναν τα στήθια
του Αιακίδη· κι ήθελε στα στήθια του η καρδιά του
άσκημο λόγο να του ειπεί· όμως ο Αισονίδης
385 τον μπόδισε· και μαλακά λόγιά ειπε κείνος πρώτος.
«Αιήτη, να με συμπαθάς γι᾽ αυτό μου το ταξίδι·
γιατί έτσι δίχως λόγο εμείς δεν ήρθαμε ως νομίζεις,
στην πόλη και στο σπίτι σου, ούτε και θέλοντάς μας.
Γιατί ποιός τόση θάλασσα θέλοντας θα περνούσε
για ξένο χτήμα; μα ο θεός και βασιλέα ανόμου
390 η φοβερή η διαταγή με σήκωσε δω νά ᾽ρθω.
Σ᾽ αυτούς, που σε παρακαλούν, χαρίσου. Κι εγώ εσένα
τη θεϊκιά τη φήμη σου θα φέρω στην Ελλάδα.
Και μεις για σένα πρόθυμοι είμαστε ανταμοιβή σου
γοργή να σου πληρώσουμε για σένα πολεμώντας,
είτε τους Σαυρομάτες θες είτε κανέναν άλλον
395 λαό να σου υποτάξουμε στο σκήπτρο σου αποκάτω.»
Έλεγε κολακεύοντας και μαλακή η φωνή του
ήτανε· κι εκεινού η καρδιά διπλή στα στήθια σκέψη
σκεφτόταν, ή σ᾽ αυτούς ευτύς ορμώντας να σκοτώσει
ή και να τους δοκίμαζε τη δύναμη· και κάλλιο
400 αυτό του φάνη ως σκέφτοταν· και του απαντάει αμέσως:
«Ξένε, γιατί τόσα πολλά μου λες για τούτο λόγια;
αν είσαστε θεών γενιά στ᾽ αληθινά, ή κι αν ίσως
διόλου από εμέ χειρότεροι σε ξένο ήρθατε μέρος,
θενα σου δώσω το χρυσό να πάρεις δέρμα, αν θέλεις
405 να δοκιμάσω· γιατί εγώ άντρες γενναίους διόλου
δεν τους φθονώ ως ο βασιλιάς, που λέτε, στην Ελλάδα.
Κι η δοκιμή μου δύναμης κι αντρειάς αγώνας θά ειναι·
που κι αν είναι τόσο σκληρός εγώ τον βγάζω πέρα.
Δυο ταύροι μου χαλκόποδοι μες στην πεδιάδα του Άρη
410 βοσκάνε, από το στόμα των φλόγα φωτιάς φυσώντας·
αυτούς σαν ζέψω, μια σκληρή προς το ναό του Άρη
σποριάν οργώνω, κι άμα αυτήν με τ᾽ άροτρο την κόψω,
στ᾽ αυλάκια σπόρο Δήμητρας, κριθάρι, εγώ δεν σπέρνω,
μόνε τα δόντια φοβερού φιδιού, που μεγαλώνουν
415 σώμα σ᾽ ανθρώπους ένοπλους· κι αυτούς στερνά χτυπώντας
θερίζω με το δόρυ μου τριγύρω μου ενώ στέκουν.
Πρωί τα βόδια ζεύοντας, του δειλινού την ώρα
παύω το θέρισμα. Και συ αυτά έτσι δα αν τα κάνεις
αμέσως το χρυσόδερμα θα πας στο βασιλιά σου.
420 Μα πριν δε θα σου το ᾽δινα και μήτε να το ελπίζεις.
Γιατ᾽ είναι δα κι αταίριαστο γενναίος άντρας πού ειμαι
σ᾽ άλλον χειρότερο από εμέ άντρα να υποχωρήσω.»
Έτσ᾽ είπε και χωρίς μιλιά ο Ιάσονας τα μάτια
μπροστά στα πόδια στήλωσε κι αμίλητος καθόταν,
χαμένος απ᾽ τη συμφορά· κι ώρα πολλή τη σκέψη
στριφογυρνούσε· και καρδιά να την δεχτεί δεν είχε
425 με θάρρος· τι του φαίνοταν δουλειά πολύ μεγάλη.
Κι αργά απαντώντας μίλησε με πονηριά σ᾽ εκείνον:
«Αιήτη, μ᾽ έσφιξες πολύ με την απόφασή σου·
γι᾽ αυτό κι εγώ τ᾽ αγώνισμα κι αν και πολύ βαρύ ειναι,
θα το δεχτώ, κι αν θάνατος μου μέλλεται. Γιατί άλλο
430 κακό δεν είν᾽ στους άνθρωπους απ᾽ την σκληρήν ανάγκη,
που μ᾽ έκανε απ᾽ το βασιλιά και δω να ταξιδέψω.»
Έτσ᾽ είπε αυτός μη ξέροντας τί άλλο να ειπεί. Κι εκείνος
στην τόση στενοχώρια του μ᾽ άγρια λόγια τού ειπε:
«Άντε τώρα στους σύντροφους, σαν τον αγώνα εδέχτης·
435 μ᾽ αν των βοδιών συ τους ζυγούς δειλιάσεις να σηκώσεις,
γιά απ᾽ το φριχτό το θέρισμα τύχει και γείρεις πίσω,
για τ᾽ άλλα θα φροντίσω εγώ, για να φοβάται κι άλλος
άντρας σ᾽ άντρα καλύτερο να ᾽ρθει με τέτοια σκέψη.»
Μίλαε σκληρά. Κι απ᾽ το θρονί σηκώθηκε ο Ιάσων
440 κι ο Αυγείας ευτύς κι ο Τελαμών· κι ακολουθούσε ο Άργος
μόνος, γιατ᾽ είχε πιο μπροστά στους αδερφούς του γνέψει
να φύγουν· κι απ᾽ το μέγαρον εκείνοι βγήκαν έξω.
Κι έξοχα ο γιος του Αίσονα ξεχώριζε μες σ᾽ όλους
γεμάτος χάρες κι ομορφιά. Κι η Μήδεια σ᾽ εκείνον
445 τα μάτια ρίχνοντας λοξά, τον κοίταζε τραβώντας
το ωραίο κεφαλομάντηλο· κι απ᾽ τον καημό η καρδιά της
καιγότανε· κι η σκέψη της σαν όνειρο πετώντας
στ᾽ αχνάρια εκείνου που ᾽φευγε ξοπίσω ακολουθούσε.