Ο Ιάσων εκτελεί τας οδηγίας της Μηδείας.

Κι ο Ιάσονας στους σύντροφους σαν έφτασε και πάλι,
εκεί όπου από πρωτύτερα τους είχεν αφησμένους,
1165 εκίνησε να πάει μ᾽ αυτούς, το καθετί εξηγώντας,
στη συντροφιά των ήρωων· μαζί στο πλοίο φτάσαν,
κι αυτοί τους καλοδέχτηκαν, ως είδαν, και ρωτούσαν
κι αυτός σ᾽ όλους τα σχέδια της κόρης εξηγούσε,
το φοβερό το βότανο δείχνοντας. Και μονάχα
1170 μακριά απ᾽ τους άλλους χολιαστός εκάθοταν ο Ίδας.
Κι οι άλλοι όλοι χαρούμενοι κοιτάζαν τις δουλειές των
τότε, γιατί τους μπόδιζε της νύχτας το σκοτάδι·
μα ως φάνη η μέρα στείλανε το σπόρο να ζητήσουν
απ᾽ τον Αιήτην άντρες δυο, τον άγριο Τελαμώνα
1175 και το παιδί το ξακουστό του Ερμή, τον Αιθαλίδη.
Πήγαν και δεν εκάμανε άδικο δρόμο· ο μέγας
Αιήτης έδωσε σ᾽ αυτούς για τ᾽ άθλο σκληρά δόντια
του Αόνιου του δράκοντα, που στην Ωγύγια Θήβα
ο Κάδμος, όταν έφτασε ζητώντας την Ευρώπη,
1180 σκότωσε, πού ηταν γείτονας στην Αρητιάδα βρύση.
Σ᾽ αυτό το μέρος κάθισεν ο Κάδμος μ᾽ οδηγία
της αγελάδας, που ᾽δωσε σ᾽ εκείνον με μαντεία
ο Απόλλωνας το δρόμο του μπροστά του να του δείχνει·
κι η Τριτωνίδα η θεά βγάζοντας απ᾽ το στόμα
του δράκοντα τα δόντια αυτά μισά έδωσε του Αιήτη
δώρο και τ᾽ άλλα τα μισά στον Κάδμο το φονιά του.
1185 Στις πεδιάδες τα ᾽σπειρε της Αονίας ο ένας,
ο Κάδμος γιος τ᾽ Αγήνορα και βγάζει λαόν ντόπιο,
κι ο Άρης με το δόρυ του θέρισε όσους μείναν.
Τ᾽ άλλα ο Αιήτης πρόθυμα στο πλοίο να τα πάρουν
τότε σ᾽ εκείνους τα ᾽δωσε, γιατί δεν το θαρρούσε
1190 πως τέλος θενα φέρνανε στ᾽ αγώνισμά του εκείνο,
ακόμα και αν εβάζανε και στο ζυγό τα βόδια.
Κι ο ήλιος μακριά στη γη τη σκοτεινή βουτιόταν
το βράδυ απ᾽ τις βουνοκορφές των Αιθιόπων πέρα
κι η Νύχτα τ᾽ άλογα έζεβε· κι εκείνοι στρωματσάδες
ετοίμαζαν οι ήρωες κει στα σκοινιά· κι ο Ιάσων
1195 σαν γείραν της κατάφεγγης της Άρκτου Ελίκης τ᾽ άστρα
κι έγινε κατακάθαρος στον ουρανό ο αιθέρας,
ετράβηξε στην ερημιά σαν κάνας κλέφτης άντρας
μ᾽ όλα τα χρειαζούμενα· γιατί τα ετοίμασε όλα
απ᾽ την ημέρα· θηλυκό πρόβατο απ᾽ το κοπάδι
1200 και γάλα ο Άργος έφερε· τ᾽ άλλα απ᾽ το πλοίο επήρε.
Μα όταν σε μέρος έφτασαν, που ανθρώπου δεν πατούσε
πόδι, κι ήταν απάνεμο με καθαρά λιβάδια,
έλουσε τότε πρωταρχής στο θεϊκό ποτάμι
ευλαβικά το τρυφερό δέρμα του· και το φάρος
1205 εφόρεσε το κυανό, που πριν τού ειχ᾽ η Υψιπύλη
της έρμης της αγάπης της ενθύμιο χαρισμένο.
Κατόπι σκάβει μες στη γης, ως μία πήχη λάκκο,
σωριάζει ξύλα και τ᾽ αρνί σφάζει, και κει δα πάνω
καλά το ξάπλωσε, φωτιά βάζοντας από κάτω
1210 και καίει τα ξύλα και λοιβές έχυνε αναμιγμένες,
βοηθό του αγώνα τη Βριμώ καλώντας την Εκάτη.
Και σαν ευχήθηκε έφυγε· κι εκείνη ακούγοντάς τον
απ᾽ τους κρυψώνες τους βαθιούς η άγρια θεά προφταίνει
μες στη θυσία του Ιάσονα· και τηνε στεφανώναν
1215 δράκοντες γύρω τρομεροί και δρύϊνα κλαράκια·
κι άστραφτε φως από δαδιά άπειρο· και τριγύρω
με λυγερά γαβγίσματα της γης οι σκύλοι ουρλιάζαν.
Και τρέμαν κάτω οι λαγκαδιές όλες· κι αναστενάξαν
οι βαλτινές του ποταμού Νύμφες, που στο λιβάδι
1220 του Φάσι του Αμαράντιου τριγύριζαν εκείνο.
Και φόβος τον Ιάσονα έπιασε, μολαταύτα
τα πόδια δεν τον έκαναν πίσω του για να στρέψει,
ώσπου έσμιξε τους σύντροφους· κι από το χιονισμένο
Καύκασο απάνω φως η αυγή βγαίνοντας εχτυπούσε.