1225 Και τότε θώρακα στεριόν εφόρεσε ο Αιήτης
γύρωθ᾽ από τα στήθια του, που του τον είχε δώσει
ο Άρης, σαν εσκότωσε το Μίμαντα στη Φλέγρα.
Κράνος χρυσό στην κεφαλή τετράλοφο φοράει,
που ᾽λαμπεν όσο ειναι το φως το κυκλικό του ήλιου,
1230 όταν απ᾽ τον Ωκεανό κάτω πρωτανατέλλει.
Κι ασπίδα πολυδέρματη πήρε, κι ένα κοντάρι
ανίκητο και φοβερό· ήρωας άντρας άλλος
κανείς δε στέκοταν μπροστά σ᾽ εκείνον, σαν αφήσαν
τον Ηρακλή, που μοναχά μαζί του ειχε μαλώσει.
1235 Και με γοργόποδ᾽ άλογα καλόφιαστο ένα αμάξι
κράτα ο Φαέθοντας σιμά, ν᾽ ανέβει· και κατόπι
κι αυτός ανέβη παίρνοντας στα χέρια του τα ηνία.
Έξω απ᾽ την πόλη ετράβηξε στον πλατύ δρόμο απάνω
στ᾽ αγώνισμα για να βρεθεί· κι ακλούθα πολύς κόσμος.
1240 Κι ως στους αγώνες του Ισθμού πηγαίνει ο Ποσειδώνας
ανεβασμένος στ᾽ άρμα του, στο Ταίναρο ή στης Λέρνης
τη λίμνη, ή στου Υάντειου του Ογχηστού το δάσος
κι έπειτα στην Καλαύρεια με τ᾽ άλογά του τρέχει,
ή στον δεντρώδη Γεραιστό, ή στον Αιμόνιο βράχο·
1245 έτσι ο Αιήτης φαίνοταν ο βασιλιάς των Κόλχων.
Κι ωστόσο με της Μήδειας τις συμβουλές ο Ιάσων
τα βότανα μουσκεύοντας άλειψε την ασπίδα,
το δόρυ του το δυνατό, το ξίφος· γύρω οι φίλοι
δοκίμασαν με δύναμη τα όπλα, μα δεν μπορέσαν
1250 ούτε λίγο το δόρυ αυτό να κάμψουνε· μόν᾽ έτσι
άσπαστο μες στις δυνατές παλάμες των εμπήχτη.
Και θυμωμένος μετ᾽ αυτούς ο Ίδας τ᾽ Αφαρέα
με το μεγάλο του σπαθί το χτύπησε στην άκρη
και πίσω η κόψη πήδησε σαν το σφυρί στ᾽ αμόνι.
1255 Κι οι ήρωες χαρούμενοι αλάλαξαν κι ελπίζαν.
Κι έπειτ᾽ αλείφτηκε κι αυτός· και δύναμη του μπήκε
ανείπωτη και φοβερή κι άτρομη, και τα χέρια
τα δυο του δυναμώσανε με δύναμη γεμάτα.
Κι ως άλογο πολεμικό πόλεμο επιθυμώντας
1260 πηδά, και χρεμετίζοντας χτυπά τη γη, κι απάνω
περήφανο, μ᾽ ορθά τ᾽ αυτιά τον τράχηλο σηκώνει,
έτσι εχαιρόταν στου κορμιού τη δύναμη ο Ιάσων.
Κι απάνω κάτω τρέχοντας τα πόδια του εκουνούσε,
το δόρυ μες στα χέρια του και τη χαλκήν ασπίδα
1265 τινάζοντας· που θα ᾽λεγες στον σκοτεινόν αιθέρα
πως χειμωνιάτικη αστραπή συχνά πετώντας λάμπει
από τα νέφη, όταν βροχή μαζί τους φέρνουν μαύρη.
Και τότε δεν εμέλλανε καιρόν απ᾽ τον αγώνα
ν᾽ αργήσουν και με τη σειρά καθίσαν στα σκαμνιά τους
1270 και φέρναν την Αργώ γοργά μες στ᾽ Άρη την πεδιάδα.
Και τόσο αντίπερα μακριά από την πόλην ήταν
όσο κι η νύσσα στ᾽ άρματα μακριά ειναι απ᾽ τη βαλβίδα,
όταν αγώνες για νεκρόν ορίζουν βασιλέα
οι συγγενείς του σε πεζούς αγωνιστές κι εφίππους.