Ο Ιάσων εκτελεί τον άθλον.

1275 Και τον Αιήτη επέτυχαν κι άλλες φυλές των Κόλχων
άλλους πάνω στους σκόπελους του Καύκασου να στέκουν
κι άλλους εκεί στου γυριστού του ποταμού τις όχτες.
Κι όταν οι φίλοι τα σκοινιά δέσαν, ο Αισονίδης
για τον αγώνα ετράβηξε μ᾽ ασπίδα και κοντάρι
1280 απ᾽ το καράβι του έξω μπρος πηδώντας· και μαζί του
κράνος ολόλαμπρο χαλκό γεμάτο δόντια επήρε·
και ξίφος απ᾽ τους ώμους του, γυμνόκορμος, σαν Άρης
ή και σαν τον χρυσόσπαθον Απόλλωνα παρόμοιος.
Και στο χωράφι ψάχνοντας βλέπει ζυγό των ταύρων
1285 χάλκινο, μονοκόμματο, και μ᾽ ατσαλένιο αλέτρι·
πήγε κοντά και τ᾽ άγγιξε, κι ορθό το δυνατό του
κοντάρι μπήγει απ᾽ την ουρά, κι έβγαλε και το κράνος.
Με την ασπίδα τράβηξε μπρος για να ᾽βρει των ταύρων
τ᾽ άμετρα αχνάρια· κι αυτοί δα κάπου απ᾽ της γης κανένα
1290 κρυψώνα, πού ητανε γι᾽ αυτούς ο στεριωμένος σταύλος,
από κατάμαυρο καπνό τριγύρωθ᾽ αλειμμένος,
κι οι δυο μαζί βγήκανε μπρος φλόγα φωτιάς πετώντας.
Κι οι ήρωες φοβήθηκαν ως είδαν. Μα ο Ιάσων
καλόστεκος τους δέχτηκε, που ᾽ρχονταν, ως ο βράχος
1295 της θάλασσας, τα κύματα, που φέρνει η ανεμοζάλη.
Μπρος την ασπίδα εκράταγε αντίκρυ τους· κι οι δυο τους
με δυνατό μουγκάνισμα τα κέρατα χτυπήσαν,
μα ως πέσαν δεν τον κούνησαν μήτε λίγο απ᾽ τον τόπο.
Κι όπως στο τρυπητό χουνί τα φυσερά του γύφτου
1300 τα καλοδέρματα, άλλοτε αγριεύουν την ολέθρια
φωτιά καίγοντας, κι άλλοτε παύουνε να φυσάνε,
και φοβερό βγαίνει απ᾽ αυτά βούισμα σαν φυσήξουν
κάτωθεν· έτσι δα κι αυτοί φλόγα γοργή φυσώντας
από το στόμα βούιζαν, κι αυτόν σκέπαζε η φλόγα
1305 η καυτερή, σαν αστραπή· μα εσώθη απ᾽ τα βοτάνια.
Κι αυτός του δεξιού βοδιού τα κέρατα κρατώντας
τράβα μ᾽ όλη την δύναμη γερά ώσπου να το φτάσει
στη ζεύγλα τη χαλκή, στη γη γονατιστό το ρίχνει
χτυπώντας με το πόδι του γοργά το χάλκινό του
πόδι· έτσι και το δεύτερο γονάτισε ως ερχόταν
1310 μ᾽ ένα μονάχα χτύπημα, και την πλατιά πετώντας
ασπίδα κάτω μακριά, δώθε και κείθε επέρνα
κι εδώ κι εκεί κράτει τους δυο στα γόνατα πεσμένους
τα μπροστινά, και ξάπλωσε πέρα μακριά απ᾽ τη φλόγα·
και θαύμασε τη δύναμη του άντρα ο Αιήτης. Τότε
1315 οι Τυνδαρίδες, —που από πριν τά ειχαν συμφωνημένα—
ήρθαν κοντά και το ζυγό χάμω απ᾽ τη γη τού δώσαν
να τον περάσει· και έδεσεν αυτός τους λόφους στέρια,
κι από τη μέση υψώνοντας ιστόβοϊδο χαλκένιο
με μία σφήνα μυτερή το ταίριασε στη ζεύγλα·
κι αυτοί καημένοι απ᾽ τη φωτιά γυρίσανε στο πλοίο.
1320 Και την ασπίδα πήρ᾽ αυτός και πίσω του στον ώμο
την έβαλε, και το βαρύ κράνος γεμάτο δόντια
πήρε από κάτω μυτερά, και το γερό του δόρυ.
Και με Πελασγικό κεντρί κεντούσε σαν εργάτης
χτυπώντας μες στα λαγαρά· και το στεριό το χέρι,
1325 καλόδετο, καλόχυτο, διεύθυνε του αρότρου.
Κι οι ταύροι τότε περισσά ώρα πολλή φουσκώναν
ορμητική φλόγα φωτιάς φυσώντας· κι ο ατμός της
σαν βούισμα βουηχτερών ανέμων σηκωνόταν,
που οι ναύτες τρέμουν πιο πολύ και ρίχνουν τα πανιά των.
1330 Μα σε λιγάκι αργότερα ακούοντας στο δόρυ
τραβήξαν μπρος· κι η τραχιά γη πίσω του τριζοβόλα
καθώς από τη δύναμη των ταύρων εσκιζόταν
κι απ᾽ τον γερόν αλετριστή· και φοβερά βροντούσαν
σωρό στ᾽ αυλάκια τ᾽ αλετριού τ᾽ ασήκωτα τα σβόλια
καθώς εσπάγανε· κι αυτός ακολουθώντας πίσω
1335 το χόρτο με το στιβαρό ποδάρι του επατούσε.
Και σ᾽ όσο τόπο αλέτριζε πέτα μακριά του δόντια
στρέφοντας πίσω, μην του βγει μπρος του τ᾽ ολέθριο στάχυ
των γηγενών αντρών. Και μπρος χωρίς ανάσα οι ταύροι
κοπιάζαν και στηρίζονταν στα χάλκινά των νύχια.