Έτσ᾽ είπε και τα πόδια της γοργά φέρναν την κόρη,
και με χαρά στου ποταμού σηκώθηκε τις όχθες
κοιτάζοντας αντίπερα λάμψη φωτιάς, που καίγαν
ολονυχτίς οι ήρωες χαρούμενοι για τ᾽ άθλο.
70 Κι έπειτα με ψιλή φωνή ορθή μες στο σκοτάδι
το πιο μικρό απ᾽ αντίπερα παιδί έκραζε του Φρίξου,
το Φρόντη· κι ένιωσεν αυτός και τ᾽ άλλα του τ᾽ αδέρφια
κι ο Αισονίδης τη φωνή της κόρης· κι απομείναν
αμίλητοι οι συντρόφοι τους όλοι και θαμπωμένοι,
όταν κατάλαβαν καλά αυτό πού ηταν κι αλήθεια.
75 Τρεις τον εφώναξε φορές και τρεις της απαντάει
ο Φρόντης, που οι συντρόφοι του τονε παρακινούσαν·
κι ευτύς με τα γοργά κουπιά οι ήρωες κει τρέχαν·
γιατί δεν είχαν στη στεριά ρίξει σκοινιά του πλοίου.
Κι ο Ιάσονας με τα γοργά πόδια στη γη πηδάει
80 από την κουπαστή ψηλά. Κι ύστερα Φρόντης κι Άργος,
τα δυο του Φρίξου τα παιδιά στη γη πηδάν· κι η Μήδεια
με τα δυο χέρια πιάνοντας τα γόνα τους τούς λέει.
«Γλιτώστε με τη δύστυχη, φίλοι, και σεις γλιτώστε
απ᾽ τον Αιήτη! γιατί πια φανερωθήκαν όλα
85 και δεν υπάρχει άλλη καμιά για μας πια σωτηρία.
Μα με το πλοίο ας φεύγουμε πριν στ᾽ άλογό του ανέβει.
Και θα σας δώσω το χρυσό το δέρμα, αφού κοιμίσω
τον δράκοντα που το φυλά· και συ μπρος στους συντρόφους
μάρτυρες κάνε τους θεούς των λόγων, που υποσχέθης,
90 ξένε· μήπως, μακριά απ᾽ εδώ, έρμη σαν ξεκινήσω
να πάω, μ᾽ έχεις άτιμη και περιφρονημένη.»
Του μίλαγε λυπητερά· κι εχάρη ο Αισονίδης
πολύ· κι ευτύς ως βρίσκοταν στα γόνατα πεσμένη
την σήκωσε αγκαλιάζοντας και τηνε ξεθαρραίνει.
95 «Καλή μου, μάρτυρας αυτός ας είν᾽ ο Ολύμπιος Δίας
κι η Ήρα η συζυγική, του Δία γυναίκα, ότι
θενα σε πάω στο σπίτι μου για νόμιμη γυναίκα,
όταν γυρνώντας φτάσουμε και πάλι στην Ελλάδα.»
Είπε κι ευτύς στο χέρι της το δεξί χέρι βάζει.
100 Κι ευτύς εκείνη στ᾽ άγιο τ᾽ άλσος τονε διατάζει
κοντά να φέρει το γοργό πλοίο, κι οσό ηταν νύχτα
να πάρουν το χρυσόδερμα χωρίς να θέλει ο Αιήτης.