Οι Κόλχοι προφθάνουν τους Αργοναύτας κατά τας εκβολάς του Ίστρου.

Κι οι Κόλχοι, άλλοι άδικα εδώ κι εκεί ζητώντας
από του Πόντου επέρασαν έξω τους Μαύρους βράχους,
305 κι άλλοι πάλι στον ποταμό πηγαίναν, κι αρχηγός τους
ο Άψυρτος, και στρίβοντας περάσαν τ᾽ Ώριο Στόμα.
Κειδά θενα τους πρόφταιναν σε μια εξοχή της χώρας,
που βγαίνει καταντικρινή μες στον Ιόνιο κόλπο.
Γιατί στον Ίστρο κλείνεται ένα νησάκι, η Πεύκη,
310 τρίγωνο, προς τη θάλασσα πλατύ, προς το ποτάμι
στενόν αγκώνα ξεμυτά· και γύρω του το ρέμα
στα δυο σκίζεται· και λεν Νάρηκο το ᾽να μέρος·
και τ᾽ άλλο το λεν Όμορφο λιμάνι· κι από τούτο
ο Άψυρτος κι οι Κόλχοι του γοργά μέσα τραβήξαν.
315 Μα οι Αργοναύτες αψηλά απ᾽ του νησιού τις άκρες
αρμένιζαν από μακριά· κι αφήσαν στα λιβάδια
κοπάδια αμέτρητα οι βοσκοί από των πλοίων το φόβο,
βλέποντας απ᾽ το πέλαγος να βγαίνουν σαν θερία·
γιατί ποτέ μπροστύτερα δεν είχαν δει καράβια.
320 Γιατί σχέση δεν έχουνε οι Σκύθες με τους Θράκες,
ούτε οι Γραυκένιοι, οι Σίγυννοι, ούτε οι Σινδοί, που τώρα
γύρω στο Λαύριο κατοικούν τις έρημες πεδιάδες.
Κι όταν απ᾽ τ᾽ Άγγουρο βουνό προσπέρασαν οι Κόλχοι
κι από το Βράχο Καυλιακό μακριά απ᾽ τ᾽ Άγγουρο όρος
325 όπου στα δύο σκίζοντας τα ρέματά του ο Ίστρος,
εδώ κι εκεί στις θάλασσες τις δύο τα ξεχύνει,
και σαν από το Λαύριο περάσανε, πια τότε
στο Κρόνιο πέλαγος παντού ξεχύθηκαν οι Κόλχοι
μήπως και τους ξεφύγουνε· και κλείσανε τους δρόμους.
Κι οι Αργοναύτες πίσω τους το ρέμα κατεβαίναν
και πέρασαν τα δυο νησιά πού ητανε κει κοντά τους,
330 της Βρυγηίδας Άρτεμης. Στο ᾽να απ᾽ αυτά χτισμένος
ήταν ναός· στο δεύτερο πήγαν να φυλαχτούνε
από του Αψύρτου το στρατό· γιατί μονάχα εκείνα
αφήσαν από τα πολλά νησιά πού ητανε μέσα
αφύλαχτα από σεβασμό στου Δία την παρθένα.
335 Μα τ᾽ άλλα όλα στενόχωρα απ᾽ το λαό των Κόλχων
κλείνανε τα περάσματα του πέλαγου. Και πλήθος
αφήσαν άλλο στους γιαλούς προς τα νησιά και μέχρι
το Σαλαγγώνα ποταμό και τη Νεστίδα χώρα.
Και τότε μ᾽ άγριο χαμό θα πέφταν οι Μινύες,
οι λίγοι στους περσότερους· μα πρόφτασαν να κάνουν
340 συνθήκην αποφεύγοντας την πιο μεγάλη αμάχη.
Το χρυσό δέρμα αφού κι αυτός ο Αιήτης υποσχέθη,
αν κάνουνε το αγώνισμα, ευτύς να τους το δώσει,
να μένει δίκαια σ᾽ αυτούς, είτε και του το πήραν
με δόλον, είτε φανερά έτσι χωρίς να θέλει.
345 Μα για την κόρη Μήδεια, —κι εκεί δεν συμφωνούσαν—,
να την αφήσουν στης Λητώς την κόρη μακριά απ᾽ άλλους,
ώσπου κανένας βασιλιάς δίκια να τους δικάσει,
αν σπίτι στου πατέρα της πίσω να πάει πρέπει,
ή ν᾽ ακλουθά τους ήρωες στη χώρα της Ελλάδας.