Η Θέτις συμβουλεύει τον Πηλέα ν᾽ αναχωρήσουν οι Αργοναύται.

Τους ναύτες βρήκε αυτή σιμά στο πλοίο τους να παίζουν
δίσκο και βέλη ρίχνοντας· και πιάνει του Πηλέα
σιμότερα πηγαίνοντας την άκρη του χεριού του.
Γιατ᾽ ήταν άντρας της αυτός· κι άλλος κανείς δεν μπόρειε
να τηνε ιδεί, και μοναχά στα μάτια εμπρός εκείνου
855 η Θέτη εφανερώθηκε και μίλησε και τού ειπε.
«Στης Τυρρηνίας τους γιαλούς μη μένετε πια τώρα
και την αυγή του καραβιού να λύστε τις πρυμάτσες,
την Ήραν υπακούοντας που σας βοηθά· μ᾽ εκείνης
παραγγελιές όλες μαζί οι κόρες του Νηρέα
860 το πλοίο θ᾽ ανταμώσουνε και μέσ᾽ από τους βράχους
που τους καλούνε Κινητούς, αυτές θα το γλιτώσουν.
Γιατ᾽ είναι ανάμεσα απ᾽ αυτούς ο δρόμος ο γραφτός σας.
Μα μη με δείξεις κανενός σαν μ᾽ ίδεις με τις άλλες
να σ᾽ ανταμώσω· πρόσεχε μήπως και με θυμώσεις
πιότερο απ᾽ όσο πιο μπροστά σκληρά μ᾽ έχεις θυμώσει.»
865 Είπε· κι άφαντη βούτηξε στο βάθος του πελάου. .
Κι εκείνον λύπη φοβερή χτύπησε, γιατί ως τώρα
δεν την ξανάειδε ως έφυγε, τότε που πρωταφήκε
την κλίνη και το σπίτι της για το λαμπρό Αχιλλέα,
μωρό σαν ήτανε παιδί αγριοχολιασμένη.
Γιατί κάθε μεσάνυχτα μες στης φωτιάς τη φλόγα
870 τις σάρκες τις ανθρώπινες του ᾽καιγε· την ημέρα
πάλι αμβροσίαν άλειφε το τρυφερό του σώμα,
αθάνατος για να γενεί και για ναν τ᾽ αποδιώξει
απ᾽ το κορμί γεράματα μυριοκαταραμένα.
Μα αυτός απ᾽ το κρεβάτι του πηδώντας τότε βλέπει
το αγαπητό του το παιδί στις φλόγες να σπαράζει
875 κι έβαλε βροντερή φωνήν ο δόλιος βλέποντάς το.
Κι εκείνη σαν το άκουσε, κι ως το μωρό κρατούσε
που ᾽σκουζε, το πετά στη γη κάτω και με τ᾽ ανέμου
όμοια πνοή, σαν όνειρο πετάχτη από το σπίτι
έξω γοργά και πήδησε στο πέλαο θυμωμένη·
κι έπειτα πια δε γύρισε ποτέ στο σπίτι πίσω.
880 Για τούτο τώρα στάθηκεν ο νους του μ᾽ απορία·
μα μ᾽ όλ᾽ αυτά τις συμβουλές της Θέτης στους συντρόφους
είπ᾽ όλες· κι αυτοί τέλειωσαν και πάψαν τους αγώνες
γοργά και δείπνο ετοίμαζαν και στρωματσάδες κάτω·
και σαν εφάγαν, μες σ᾽ αυτές, σαν πριν εκοιμηθήκαν