Δὲν ἐλαττοῖ τὸ ψῦχος τοῦ βοῤῥᾶ,
Ὅστις συρίζει τώρα ἀπαισίως,
Ὁ ἥλιος τῆς χθὲς ὁ φλογερός.
Τῆς σήμερον τὴν συμφορὰν ὁμοίως
Δὲν ἐλαττοῖ ἡ ἄλλοτε χαρὰ
Κ' ἡ κεφαλή μου κλίνει θλιβερῶς.

Ποσάκις πλὴν τὸ νέκταρ τῆς χαρᾶς
Ἡ μνήμη μου κατέστησεν ἰὸν
Ἀρχαίας λύπης ῥίψασα σταγόνα!
Οὕτω τὰ ὄρη στέφουσα χιών,
Λείψανον μεῖναν ὥρας παγερᾶς,
Θερμὴν ἡμέραν τρέπει εἰς χειμῶνα.

1878